Σε μια βαθιά και ουσιαστική ανάλυση γύρω από τα προβλήματα που ταλανίζουν το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο προχώρησε ο Γιάννης Χόντιας, καταθέτοντας τα συμπεράσματά του έπειτα από δεκαπενταετή πορεία και συνεχή παρακολούθηση στις μικρές ηλικίες. Σύμφωνα με την τοποθέτησή του, η βασικότερη τροχοπέδη στην εξέλιξη των νεαρών αθλητών δεν εντοπίζεται στις υποδομές ή στις αγωνιστικές συνθήκες, αλλά στην πολυφωνία και την πίεση που δέχονται εκτός αγωνιστικού χώρου.
Ο κ. Χόντιας επισημαίνει ότι η σύγχυση ξεκινά όταν ένα παιδί καλείται να ακολουθήσει οδηγίες από τρία διαφορετικά κέντρα καθοδήγησης: τον προπονητή στον πάγκο, τον θεατή στην εξέδρα και τον γονέα στο σπίτι.
Η σύγκρουση των οδηγιών από την εξέδρα στο σπίτι
Ενώ η διαδικασία της προπόνησης βασίζεται στη διδασκαλία αρχών, στην αποδοχή του λάθους ως μέρους της μάθησης και στην ανάληψη πρωτοβουλιών, η εικόνα των αγώνων της Κυριακής είναι συχνά διαφορετική. Οι συνεχείς και αντικρουόμενες οδηγίες από την εξέδρα αποσυντονίζουν τους νεαρούς ποδοσφαιριστές, οι οποίοι παύουν να λειτουργούν αυθόρμητα και προσπαθούν απλώς να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των ενηλίκων.
Το σημείο καμπής στην επιστροφή: Το πιο κρίσιμο στάδιο, σύμφωνα με τον Γιάννη Χόντια, εντοπίζεται στο αυτοκίνητο της επιστροφής. Εκεί ξεκινά μια πρόωρη και συχνά αυστηρή αξιολόγηση της απόδοσης, των λαθών ή των επιλογών του προπονητή. Αν και η στάση αυτή των γονέων πηγάζει από ενδιαφέρον, μεταφράζεται από τα παιδιά ως διαρκής έλεγχος και εξεταστική διαδικασία.
Ο φόβος του λάθους και η απώλεια της εξέλιξης
Η ανάλυση υπογραμμίζει ότι στις μικρές ηλικίες οι αθλητές δεν επηρεάζονται αρνητικά από μια ήττα ή έναν δυνατό αντίπαλο, αλλά από τον φόβο του λάθους. Όταν ένα παιδί φοβάται να σφάλει, σταματά να δοκιμάζει και να δημιουργεί, με αποτέλεσμα να ανακόπτεται η αγωνιστική του ανάπτυξη.
Διατήρηση της χαράς: Αθλητές με μέτριο ταλέντο μπορούν να φτάσουν ψηλά αν διατηρήσουν τη χαρά του παιχνιδιού.
Πρόωρη εγκατάλειψη: Αντίθετα, παιδιά με εξαιρετικές προοπτικές αποχωρούν νωρίς από τον αθλητισμό όταν χάνουν το χαμόγελό τους εξαιτίας των εξωαγωνιστικών πιέσεων.
Ο διαχωρισμός των ρόλων ως λύση
Το συμπέρασμα της τοποθέτησης εστιάζει στην ανάγκη για έναν ξεκάθαρο διαχωρισμό των ρόλων γύρω από το παιδί:
Ο προπονητής πρέπει να παραμένει ο μοναδικός υπεύθυνος για την αγωνιστική καθοδήγηση και την τακτική.
Ο γονέας οφείλει να διατηρεί τον παιδαγωγικό και υποστηρικτικό του ρόλο, προσφέροντας ασφάλεια ανεξαρτήτως αποτελέσματος.
Η εξέδρα πρέπει να αποτελεί αποκλειστικά χώρο θετικής ενθάρρυνσης και όχι κατεύθυνσης.
Το αναπτυξιακό ποδόσφαιρο δεν έχει ως στόχο την απλή επιβίωση κάτω από συνθήκες πίεσης, αλλά τη σωστή και ομαλή ανάπτυξη των παιδιών, τα οποία πριν γίνουν αθλητές, χρειάζονται την κατάλληλη υποστήριξη στο περιβάλλον τους.
0 Σχόλια