Το ελληνικό ποδόσφαιρο λάμπει στην κορυφή… αλλά σαπίζει από κάτω!

 

Το ελληνικό ποδόσφαιρο λάμπει στην κορυφή… αλλά σαπίζει από κάτω

Η κανονική διάρκεια της Super League Greece ολοκληρώνεται με έναν τρόπο που είχαμε χρόνια να δούμε.

Τρεις ομάδες στην κορυφή.

Ανταγωνισμός.

Ένταση μέχρι το τέλος.

Οι ελληνικές ομάδες επιστρέφουν στην Ευρώπη με αξιοπρέπεια, το ενδιαφέρον έχει αναζωπυρωθεί και το προϊόν δείχνει να αναβαθμίζεται. Ο Λεβαδειακός και άλλοι σύλλογοι αποδεικνύουν ότι το πρωτάθλημα αποκτά βάθος.

Και όμως…

Ένα όμορφο σπίτι… που δεν αντέχει να σταθεί.

Αυτό που βλέπουμε μοιάζει με ένα υπέροχο σπίτι.

Με καινούργια πατώματα, φωτισμό, προσεγμένη εικόνα.

Μια βιτρίνα που σε κάνει να πιστεύεις ότι όλα λειτουργούν σωστά.

Αλλά αν κατέβεις τα σκαλιά προς το υπόγειο…

Στο πρώτο βήμα θα βουλιάξεις.

Γιατί εκεί δεν υπάρχει δάπεδο.

Υπάρχει βούρκος.

Και αυτός ο βούρκος είναι:

Η Β’ κατηγορία

Η Γ’ κατηγορία

Τα τοπικά πρωταθλήματα

Οι αθλητές που ζουν σε μια πραγματικότητα που δεν φαίνεται

Πίσω από τα φώτα της κορυφής, υπάρχουν ποδοσφαιριστές που ζουν μια εντελώς διαφορετική καθημερινότητα.

Στη Β’ κατηγορία:

Παίκτες που προπονούνται κανονικά, αγωνίζονται κανονικά, αλλά δεν πληρώνονται.

Μήνες.

Παίκτες που τελειώνουν την προπόνηση και δεν ξέρουν αν θα έχουν να φάνε το βράδυ.

Που περιμένουν να “βγει η σειρά” για να τους κεράσει ένα πιάτο φαγητό ένα μαγαζί της περιοχής.

Γήπεδα που δεν προστατεύουν τον αθλητή.

Αντίθετα, τον εκθέτουν.

Αυτό δεν είναι επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Είναι επιβίωση.

Στη Γ’ κατηγορία, το όνειρο γίνεται παγίδα

Πιο κάτω, η κατάσταση γίνεται πιο σκληρή.

Οι ποδοσφαιριστές καλούνται να ακολουθήσουν ρυθμούς επαγγελματικού πρωταθλήματος:

ταξίδια

προπονήσεις

αγώνες

Αλλά χωρίς τα βασικά:

χωρίς ασφάλιση

χωρίς συμβόλαια

χωρίς καμία εγγύηση

Δεν μπορούν να δουλέψουν, γιατί το ποδόσφαιρο τους το απαγορεύει στην πράξη.

Αλλά δεν πληρώνονται κιόλας.

Και όταν μια ομάδα “τελειώσει” αγωνιστικά και μείνει εκτός στόχων;

Σταματούν όλα.

Χωρίς εξηγήσεις.

Χωρίς ευθύνη.

Οι παίκτες μένουν χωρίς εισόδημα, χωρίς προοπτική, χωρίς προστασία.

Στα τοπικά, παίζεις με το ρίσκο της ζωής σου

Και φτάνουμε στη βάση.

Εκεί που ξεκινούν όλα.

Στα τοπικά πρωταθλήματα.

Εκεί όπου νέοι άνθρωποι κυνηγούν το όνειρο του ποδοσφαίρου, χωρίς καμία ουσιαστική κάλυψη.

Αν τραυματιστεί ένας ποδοσφαιριστής:

Ποιος θα πληρώσει το χειρουργείο;

Ποιος θα καλύψει την αποθεραπεία;

Ποιος θα του εξασφαλίσει ότι δεν θα χάσει τη δουλειά του;

Η απάντηση είναι σκληρή:

Κανείς.

Και μετά ζητάμε “προδιαγραφές”

Και έρχεται η στιγμή που μια ομάδα ανεβαίνει κατηγορία.

Και τότε ξαφνικά…

Το γήπεδο δεν κάνει.

Οι εγκαταστάσεις δεν κάνουν.

Τα πάντα πρέπει να αλλάξουν.

Και σωστά.

Αλλά γιατί τότε;

Γιατί όχι πριν;

Γιατί να παίζεις σε επικίνδυνες συνθήκες στη Β’

και να ζητάς τελειότητα στην Α’;

Χωρίς συνέχεια.

Χωρίς σχέδιο.

Χωρίς λογική.

Αν δεν φτιάξεις τα θεμέλια, το σπίτι θα πέσει

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία:

Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να προχωρήσει αν δεν κοιτάξει κάτω.

Από εκεί ξεκινούν όλα.

Από το τοπικό.

Από τη Γ’.

Από τη Β’.

Με κανόνες.

Με ασφάλεια.

Με υποδομές.

Με σεβασμό στον ποδοσφαιριστή.

Η πραγματική ερώτηση

Δεν είναι αν το πρωτάθλημα στην κορυφή είναι καλό.

Είναι.

Η ερώτηση είναι άλλη:

Πόσο μπορεί να αντέξει κάτι που στηρίζεται πάνω σε σαθρό έδαφος;

Επίλογος

Το ελληνικό ποδόσφαιρο σήμερα δείχνει ότι μπορεί να εξελιχθεί.

Αλλά αν συνεχίσει να αγνοεί αυτούς που το στηρίζουν από κάτω…

τότε το πρόβλημα δεν θα είναι αν θα προχωρήσει.

Θα είναι πότε θα καταρρεύσει.

ΠΗΓΗ: Pippo soccer stories