Το ημερολόγιο δείχνει 8 Φεβρουαρίου, αλλά για την οικογένεια του Ολυμπιακού και τον ελληνικό αθλητισμό, ο χρόνος σταμάτησε εκείνο το απόγευμα του 1981 στα σκαλιά της Θύρας 7.
Το μεσημέρι του Σαββάτου (07/02), το στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης» ντύθηκε στα «μαύρα» για το ετήσιο μνημόσυνο των 21 θυμάτων. Σε ένα κλίμα βαθιάς οδύνης, αλλά και αδιαπραγμάτευτου σεβασμού, η «ερυθρόλευκη» οικογένεια τίμησε τη μνήμη των παιδιών που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι τους μετά από εκείνο το νικηφόρο 6-0 επί της ΑΕΚ.
Μια Πληγή που Παραμένει Ανοιχτή
Συμπληρώνονται φέτος 45 χρόνια από την αποφράδα εκείνη Κυριακή. Παρά το πέρασμα των δεκαετιών, η συγκίνηση παραμένει η ίδια. Στο μνημείο έξω από το γήπεδο, συγγενείς, φίλοι, η διοίκηση της ΠΑΕ Ολυμπιακός, εκπρόσωποι των τμημάτων του Ερασιτέχνη, αλλά και απλοί φίλαθλοι από όλη την Ελλάδα, άφησαν ένα λουλούδι και δάκρυα στα μάτια.
«Αδέλφια, ζείτε, εσείς μας οδηγείτε». Το σύνθημα που δόνησε την ατμόσφαιρα δεν ήταν απλώς μια ιαχή, αλλά μια υπόσχεση ότι η θυσία αυτών των 21 νέων ανθρώπων θα αποτελεί για πάντα τον «φάρο» του συλλόγου.
Σύσσωμος ο Αθλητικός Κόσμος
Η τραγωδία της Θύρας 7 ξεπερνά τα οπαδικά σύνορα. Στο μνημόσυνο παρευρέθηκαν εκπρόσωποι και άλλων ομάδων, αποδεικνύοντας πως μπροστά στον θάνατο και την ιστορία, ο αθλητισμός οφείλει να είναι ενωμένος.
Οι 21 ψυχές: Νέοι άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους παιδιά, που έφυγαν άδικα, αφήνοντας πίσω τους ένα κενό που δεν πρόκειται να αναπληρωθεί ποτέ.
Η τελετή: Πραγματοποιήθηκε μέσα σε απόλυτη σιωπή, με τη συγκίνηση να κορυφώνεται κατά την ανάγνωση των ονομάτων των θυμάτων.
Το Χρέος της Μνήμης
Σαράντα πέντε χρόνια μετά, το Loutrakisports τιμά τη μνήμη των θυμάτων. Η μεγαλύτερη τραγωδία στα ελληνικά γήπεδα παραμένει μια ζωντανή υπενθύμιση για την ασφάλεια στους αθλητικούς χώρους, αλλά κυρίως για το γεγονός ότι καμία ζωή δεν αξίζει λιγότερο από έναν αγώνα.
Ο χρόνος μπορεί να κυλά, αλλά εκείνη η σκάλα στο παλιό «Καραϊσκάκης» θα παραμείνει για πάντα το σημείο όπου η χαρά μετατράπηκε σε αιώνιο θρήνο.
Αθάνατοι.
0 Σχόλια