Από τις λασπωμένες αλάνες της Villa Fiorito μέχρι την κορυφή του κόσμου στο Μεξικό και την «αγιοποίηση» στη Νάπολη, η ζωή του Ντιέγκο ήταν μια διαρκής επανάσταση. Ένας άνθρωπος που κουβάλησε στις πλάτες του τα όνειρα των φτωχών, ένας παίκτης που ανάγκασε τη φυσική να υποκλιθεί στο ταλέντο του.
Τα πρώτα βήματα του «Pibe de Oro»
Γεννημένος στις 30 Οκτωβρίου 1960 στη Λανούς, ο Ντιέγκο ήταν ο πρώτος γιος μιας πολυμελούς οικογένειας. Το ταλέντο του φάνηκε νωρίς στις «Cebollitas» (τα κρεμμυδάκια), την ομάδα τζούνιορ της Αρχεντίνος Τζούνιορς. Στις 20 Οκτωβρίου 1976, δέκα μέρες πριν κλείσει τα 16, ο προπονητής Χουάν Κάρλος Μόντες τον ρίχνει στη μάχη κόντρα στην Ταγιέρες. Φορώντας το Νο 16, ο μικρός Ντιέγκο κάνει την πρώτη του ντρίμπλα κάτω από τα πόδια αντιπάλου στην πρώτη του επαφή με την μπάλα. Ο μύθος είχε μόλις γεννηθεί.
Η Ευρώπη και η «Ιθάκη» της Νάπολης
Το 1982 η Μπαρτσελόνα τον φέρνει στην Ευρώπη, όμως η Καταλονία δεν ήταν το «σπίτι» του. Ένας σοβαρός τραυματισμός από τον «χασάπη του Μπιλμπάο», Άντονι Γκοϊκοετσέα, και η ηπατίτιδα περιόρισαν τη λάμψη του.
Η πραγματική του μοίρα τον περίμενε στον ιταλικό Νότο. Στις 5 Ιουλίου 1984, 75.000 Ναπολιτάνοι τον υποδέχονται στο «Σαν Πάολο». Η Νάπολη, μια πόλη φτωχή και περιφρονημένη από τον πλούσιο Βορρά, βρήκε στο πρόσωπό του τον εκδικητή της. Τους χάρισε δύο πρωταθλήματα (1987, 1990) και ένα Κύπελλο UEFA, μετατρέποντας μια μικρομεσαία ομάδα σε βασίλισσα της Ευρώπης.
1986: Το Μουντιάλ της Δικαίωσης
Αν η Νάπολη ήταν η σύζυγός του, η Εθνική Αργεντινής ήταν η θρησκεία του. Στο Μουντιάλ του Μεξικού το 1986, ο Μαραντόνα υπέγραψε την πιο εμφατική ατομική παράσταση στην ιστορία του αθλητισμού. Στον προημιτελικό με την Αγγλία, μέσα σε τέσσερα λεπτά, έδειξε τις δύο όψεις του:
Το «Χέρι του Θεού»: Η πονηριά του δρόμου, η εκδίκηση για τον πόλεμο των Φόκλαντς.
Το Γκολ του Αιώνα: Μια σλάλομ διαδρομή 60 μέτρων, όπου πέρασε πέντε Άγγλους και τον τερματοφύλακα, αναγκάζοντας τον σπίκερ Βίκτορ Ούγκο Μοράλες να αναφωνήσει: «Barrilete cósmico (Κοσμικό χαρταετέ), από ποιο πλανήτη ήρθες;».
.jpg)
Ο κατήφορος και οι δαίμονες
Η δόξα συνοδεύτηκε από σκοτάδι. Η πίεση της δημοσιότητας, η εμπλοκή με τη μαφία της Καμόρα και ο εθισμός στην κοκαΐνη άρχισαν να φθείρουν το σώμα και το πνεύμα του. Το 1991 έρχεται το πρώτο θετικό δείγμα, η σύλληψη στο Μπουένος Άιρες και ο αποκλεισμός 15 μηνών. Επέστρεψε για το Μουντιάλ του 1994, σκόραρε κόντρα στην Ελλάδα, αλλά το βλέμμα του στην κάμερα μετά το γκολ μαρτυρούσε την ένταση των δαιμόνων του. Η εφεδρίνη τον έθεσε οριστικά εκτός διεθνούς σκηνής.
Ο Προπονητής και το Σύμβολο
Μετά την απόσυρσή του από την ενεργό δράση το 1997 με τη φανέλα της Μπόκα Τζούνιορς, ο Ντιέγκο δεν εγκατέλειψε ποτέ το ποδόσφαιρο. Κάθισε στον πάγκο της Εθνικής Αργεντινής (2008-2010), ταξίδεψε στα Εμιράτα και το Μεξικό, και έκλεισε την καριέρα του στη Χιμνάσια Λα Πλάτα.
Παρά τις αντιφάσεις του, παρέμεινε ο «άνθρωπος του λαού». Το 2000, ο κόσμος τον ανέδειξε μέσω διαδικτύου ως τον κορυφαίο του 20ού αιώνα, αναγκάζοντας τη FIFA να μοιράσει το βραβείο με τον Πελέ για να ικανοποιήσει το κατεστημένο.
Η Κληρονομιά
Ο Μαραντόνα δεν ήταν απλώς ένας ποδοσφαιριστής. Ήταν θέμα ντοκιμαντέρ για τον Κουστουρίτσα και τον Καπάντια, έγινε τραγούδι από τους Manu Chao και Rodrigo, και απέκτησε τη δική του εκκλησία (Iglesia Maradoniana).
Όταν έφυγε από τη ζωή (25 Νοεμβρίου 2020), ο πλανήτης σταμάτησε να αναπνέει. Το στάδιο της Νάπολι μετονομάστηκε σε «Diego Armando Maradona», όπως και αυτό της Αρχεντίνος Τζούνιορς.
Όπως είχε πει και ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του «Yo soy el Diego»: «Έκανα λάθη και πλήρωσα, αλλά η μπάλα δεν λερώνεται» (La pelota no se mancha).
Το «Πάνθεον» του Ντιέγκο: Οι Τίτλοι του Κορυφαίου
Η τροπαιοθήκη του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα αντικατοπτρίζει τη διαδρομή ενός παίκτη που μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες σε οποιαδήποτε ομάδα κι αν αγωνιζόταν.
Εθνική Αργεντινής
Παγκόσμιο Κύπελλο (1): 1986 (Μεξικό)
Παγκόσμιο Κύπελλο Νέων (1): 1979
Artemio Franchi Trophy (1): 1993
Νάπολι (Η Χρυσή Εποχή)
Πρωταθλήματα Ιταλίας (2): 1986-87, 1989-90
Κύπελλο UEFA (1): 1988-89
Κύπελλο Ιταλίας (1): 1986-87
Σούπερ Καπ Ιταλίας (1): 1990
Μπαρτσελόνα
Κύπελλο Ισπανίας (1): 1982-83
League Cup Ισπανίας (1): 1983
Σούπερ Καπ Ισπανίας (1): 1983
Μπόκα Τζούνιορς
Πρωτάθλημα Αργεντινής (Metropolitano) (1): 1981
Ατομικές Διακρίσεις (Ενδεικτικά)
Παίκτης του Αιώνα (FIFA): 2000 (Μετά από ψηφοφορία του κοινού)
Χρυσή Μπάλα Μουντιάλ: 1986
Πρώτος Σκόρερ Serie A: 1987-88
Καλύτερος Ποδοσφαιριστής της Νότιας Αμερικής: 1979, 1980
«Αν ήμουν σε έναν γάμο φορώντας ένα λευκό κοστούμι και ερχόταν μια λασπωμένη μπάλα, θα τη σταματούσα με το στήθος χωρίς να το σκεφτώ». — Ντιέγκο Μαραντόνα
0 Σχόλια